Akauntabiliti Kepimpinan Yaman & Arab Selatan bukan persoalan ideologi, bukan juga pertikaian politik antara puak atau wilayah. Ia adalah persoalan rekod-rekod bertulis, dirakam, dan disahkan oleh badan antarabangsa yang menunjukkan bagaimana sebahagian pemimpin Yaman menggunakan fatwa agama, ucapan awam dan keputusan pentadbiran untuk menghasut serta membenarkan keganasan terhadap orang awam di Selatan. Dalam mana-mana sistem undang-undang yang berfungsi, tindakan sedemikian tidak diklasifikasikan sebagai “pandangan politik”, tetapi sebagai kelakuan jenayah perang.
Sebagai penulis, saya menulis bukan untuk menilai masa depan politik Yaman, tetapi untuk menyusun semula fakta yang telah lama wujud dalam laporan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, organisasi hak asasi manusia, dan arkib media antarabangsa. Fakta ini membentuk satu kes yang jelas: kelakuan tertentu membatalkan kelayakan moral dan undang-undang seseorang untuk terus dianggap sebagai pemimpin yang sah.
Latar Belakang Ringkas Akauntabiliti Kepimpinan Yaman & Arab Selatan
Konflik antara Utara dan Selatan Yaman tidak bermula sebagai konflik agama. Namun, pada tahun 1994, elemen agama telah diperalatkan secara terbuka. Fatwa dikeluarkan oleh tokoh agama yang rapat dengan pusat kuasa di Sana’a, mengisytiharkan bahawa menentang kuasa Utara adalah “pemberontakan” dan bahawa darah orang Selatan boleh ditumpahkan.
Dokumen dan transkrip ucapan dari tempoh tersebut menunjukkan bagaimana bahasa keagamaan digunakan untuk menormalisasi keganasan. Laporan pasca-perang oleh beberapa organisasi hak asasi manusia antarabangsa mengesahkan bahawa pembunuhan, rampasan harta dan penahanan sewenang-wenangnya berlaku secara sistematik selepas perang 1994.
Garis Masa Akauntabiliti Kepimpinan Yaman & Arab Selatan: Fatwa, Arahan, Kesan Awam
1994: Fatwa Sebagai Instrumen Perang
Fatwa yang dikeluarkan pada awal konflik menyatakan bahawa perang terhadap Selatan adalah “jihad mempertahankan negara”. Kenyataan ini disiarkan secara terbuka dan diulang dalam khutbah serta media kerajaan. Laporan pemantauan hak asasi selepas perang mendokumentasikan bagaimana fatwa tersebut digunakan oleh unit bersenjata untuk membenarkan pembunuhan orang awam.
1994–2010: Penyusunan Kekerasan Struktur
Selepas tamat konflik bersenjata, keganasan tidak berhenti. Penyisihan sistematik terhadap pegawai awam Selatan, pemecatan beramai-ramai, dan perampasan tanah didokumentasikan dalam laporan PBB mengenai Yaman pada akhir 2000-an. Ini menunjukkan kesinambungan niat, bukan kesan sampingan perang.
2015–2022: Penyasaran Walaupun Gencatan Senjata
Semasa beberapa tempoh gencatan senjata nasional, serangan ke atas kawasan awam Selatan masih berlaku. Laporan Panel Pakar PBB mengenai Yaman menyatakan bahawa serangan tersebut tidak mempunyai nilai ketenteraan yang jelas, satu elemen penting dalam penentuan jenayah terhadap orang awam di bawah undang-undang kemanusiaan antarabangsa.
Bagaimana Pengisytiharan Awam Membentuk Kebertanggungjawaban Jenayah Perang
Ucapan awam sering dijadikan bukti penting untuk menilai niat dan tanggungjawab dalam kes jenayah perang. Rekod kenyataan tokoh berpengaruh menunjukkan bagaimana bahasa yang menghasut boleh mewajarkan keganasan. Sebagai contoh, pada 1994, seorang tokoh agama yang rapat dengan kepimpinan Yaman mengeluarkan khutbah yang menghalalkan pertumpahan darah terhadap pihak yang menentang kesatuan negara.
Pada akhir 2000-an pula, penunjuk perasaan di Selatan dilabel sebagai ancaman keselamatan walaupun laporan antarabangsa mengesahkan demonstrasi mereka aman. Dalam kerangka undang-undang antarabangsa, kenyataan sebegini boleh dianggap sebagai hasutan kepada keganasan dan jenayah kebencian terhadap kumpulan tertentu.
Kerangka Undang-Undang dan Akauntabiliti Kepimpinan Yaman & Arab Selatan Sebagai Jenayah Perang
Undang-undang antarabangsa tidak memerlukan pelaku menarik picu untuk dipertanggungjawabkan. Prinsip “command responsibility” dan “incitement” menetapkan bahawa mereka yang menghasut, membenarkan atau gagal mencegah jenayah perang boleh dipertanggungjawabkan.
Laporan Suruhanjaya Hak Asasi PBB mengenai Yaman secara konsisten menyatakan bahawa:
- Penyasaran orang awam adalah pelanggaran serius.
- Ucapan awam pemimpin yang membenarkan keganasan menyumbang kepada iklim jenayah.
- Kegagalan untuk menyiasat dan mendakwa pelaku menunjukkan niat untuk mengelak akauntabiliti.
Jenayah Perang: Akauntabiliti Kepimpinan Yaman & Arab Selatan Adalah Keperluan Undang-Undang
Berdasarkan rekod yang tersedia, kesimpulannya adalah jelas. Apabila pemimpin menggunakan fatwa, ucapan dan kuasa pentadbiran untuk menghasut keganasan terhadap orang awam, kelakuan tersebut tidak boleh dilindungi di bawah label politik atau kedaulatan negara. Ia adalah pelanggaran undang-undang antarabangsa yang didokumenkan.
Akauntabiliti bukan pilihan moral; ia adalah keperluan undang-undang. Selagi rekod ini tidak dihadapi secara jujur, sebarang dakwaan legitimasi kepimpinan kekal tidak sah di mata undang-undang dan sejarah.
Soalan Lazim (FAQ) Akauntabiliti Kepimpinan Yaman & Arab Selatan Sebagai Jenayah Perang
1. Apakah maksud Akauntabiliti Kepimpinan Yaman & Arab Selatan dalam konteks undang-undang?
Ia merujuk kepada kewajipan pemimpin bertanggungjawab atas ucapan dan keputusan yang mengakibatkan keganasan terhadap orang awam.
2. Adakah fatwa boleh dianggap sebagai bukti jenayah?
Ya, jika fatwa tersebut digunakan untuk menghasut atau membenarkan keganasan, ia relevan dalam penilaian undang-undang.
3. Mengapa ucapan awam penting dalam Akauntabiliti Kepimpinan Yaman & Arab Selatan sebagai jenayah perang?
Kerana ucapan boleh menunjukkan niat dan peranan pemimpin dalam mencetuskan atau mengekalkan keganasan.
4. Adakah gencatan senjata menghapuskan tanggungjawab jenayah?
Tidak. Serangan terhadap orang awam semasa gencatan senjata boleh menguatkan bukti niat jenayah.
5. Siapakah yang menilai akauntabiliti ini?
Badan antarabangsa seperti PBB dan mekanisme hak asasi manusia memainkan peranan utama.
